تو نبودی؟!...
زيادند اوقاتی كه در آنها هیچ کسی به بادم نیست
تو هم از اين اوفات داري
من و تو يك خط در انديشه داريم كه روزانه به هم مي بخشيم
زوجها براي من
فردها براي تو
جمعه ها براي هر دو
تو نبودي چه مي كردم؟
نمي دانم....
دستت نبود....؟
تو يك فرشته اي با دو دريا، دو رود، دو ابر و هزاران رويا....
با درياهايت مي بيني
در رودهايت شنا مي كنم
روي ابرهايت راه مي روي
يكي از روياهايت مي شوم
تو نبودي..... ؟
به خودم
روز نو مي شود
پاييز غمناک و زمستان غمناکتر
براي بهار دلشاد...
گذر دل من از هزاران دل
خيرگي نگاه من به صدها نظر
سکوت
اندوه
حسرت
پرسش
داغ
تنهايي
هويج و همه ي سبزيجات ديگر
همه ي آنها را که دوستشان فقط باد بود و ما
همه را در بقچه ي سبزه ي سيزدهم گره مي زنيم
بقچه را در کمد خاک خورده ي دستيها و عشق مي گذاريم
کنار آن دلي که دست نخورده بوسيده بوديم و رهايش کرده بوديم
درب کمد را مي بنديم
و اين روزها که مي آيند
به نام "نو"
همگي مغرور و ساکتند
همگي در دل بغض نگه مي دارند و طاقت مي افزايند
چرا که نو هم اسميست براي تکرار مکررات
فرداها
همانهاي که نو اند
در همين روزهايي که نو اند
نو اند
نظر بيافکني مي فهمي
که بجز تو ديگر نيست
نه لالي
نه کري
نه کوري
نه کسي که دستش شکسته است
نه کسي که دلش...
نه زخمي بر صورتي
و نه آهي بر دلي
تو، سکوت، اندوه، پرسش، داغ و تنهايي تيم هميشه بازنده ي اين ليگ هستيد
که هويج و ديگر سبزيجات آن روزها که نو اند رزروهاي شمايند
مگر مصدوم شويد و به آنها هم بازي برسد...
تمام!
